Położony na Starym Mieście w Pradze pałac należy do najważniejszych zabytków architektonicznych Pragi i całej Republiki Czeskiej. Kompleks składa się z czteroskrzydłowego budynku otaczającego centralny, kwadratowy dziedziniec. Uzupełniają go wieżowy ryzalit wejściowy w osi ulicy Karlova, wieża klatki schodowej w narożu północno-wschodnim oraz skrzydło wschodnie przylegające do tylnej zabudowy domów tworzących zachodnią pierzeję Małego Rynku. Teren pałacu obejmuje również trzy mniejsze dziedzińce oraz ogród narożny. Monumentalny wygląd rezydencji ukształtował się podczas budowy w latach 20. i 30. XVIII wieku oraz w wyniku późniejszych przebudów pod koniec XVIII i w XIX wieku.

Na początku XVIII wieku hrabia Jan Václav Gallas zakupił kilka sąsiednich parcel i polecił wznieść trójskrzydłowy pałac barokowy. W latach 1712–1713 zlecił projekt wiedeńskiemu architektowi dworskiemu Johannowi Bernhardowi Fischerowi von Erlachowi. Budowę realizowali m.in. Tomas Haffenecker oraz inni mistrzowie budowlani. Fischer von Erlach zaprojektował także dekorację rzeźbiarską i reprezentacyjne wnętrza.

Wystrój rzeźbiarski wykonał Matyáš Bernard Braun wraz ze swoim warsztatem. Po śmierci fundatora w 1719 roku budowę dokończyli jego spadkobiercy. W latach 20. XVIII wieku Filip Josef Gallas zlecił dekorację głównej klatki schodowej oraz sal reprezentacyjnych malarzowi Carlo Innocenzowi Carlone. Podczas pruskiego oblężenia Pragi w 1744 roku pałac został całkowicie splądrowany.

Pod koniec XVIII wieku Kristián Filip Clam-Gallas ukończył wystrój wnętrz i urządził prywatny teatr. Sale balowe i koncertowe uczyniły pałac ważnym ośrodkiem życia kulturalnego Pragi, gdzie w latach 90. XVIII wieku wystąpił Ludwig van Beethoven, a według tradycji także Wolfgang Amadeus Mozart.